Zabytki gromadzone w tym dziale obrazują następujące dziedziny kultury ludowej:

• rybołówstwo
• rolnictwo
• transport wiejski
• przetwórstwo ziarna
• przetwórstwo mleka
• obróbkę lnu
• tkactwo
• plecionkarstwo
• wyposażenie domu mieszkalnego
• garncarstwo
• ciesielstwo
• stolarstwo
• bednarstwo
• tokarstwo
• kowalstwo
• szewstwo

Większość rodzajów zabytków /jak np. narzędzia rolnicze, przyrządy do obróbki lnu, meble/ pochodzi
z całego terytorium województwa, inne - związane z występowaniem ośrodków wytwórczości, mają określoną lokalizację.

Taką rejonizację posiadają zabytki wytwórczości rzemieślniczej :

- zabytki tokarstwa pochodzą z ośrodka w okolicach Świebodzina
- zabytki ceramiczne pochodzą z ośrodka zielonogórskiego oraz z pojedynczych warsztatów,
takich jak np. w Gościeszowicach.

Chronologia zabytków Działu Kultury Technicznej nie jest jednolita. Datowanie większości zabytków mieści się w ramach czasowych około dwustu lat. Tylko najstarszy obiekt /kufer z 1751 roku/ wykracza poza tę granicę czasową. Większość zabytków pochodzi z I połowy XX wieku, inne, jak np. niektóre narzędzia rolnicze, wyroby rzemieślników ludowych, zwłaszcza garncarzy i tokarzy oraz wyroby plecionkarskie zostały wykonane po 1945 roku.

W zabytkach kultury technicznej można odnaleźć podział ludności zamieszkującej obecnie województwo lubuskie na grupy regionalne - zgodnie z ich pochodzeniem rodzimym. Pewne kategorie zabytków pochodzą tylko i wyłącznie od danej grupy ludnościowej, inne występują u wszystkich mieszkańców wsi bez względu na ich pochodzenie regionalne.

Narzędzia rolnicze są najczęściej pochodzenia miejscowego, przywiezione przez repatriantów są mniej liczne. Należy tu wymienić i te, które przesiedleńcy wykonali po przybyciu na Ziemie Zachodnie na wzór dawnych, pozostawionych w swoich stronach.

Przyrządy do obróbki lnu pochodzą od prawie wszystkich kategorii ludnościowych, są wśród nich:
‘kołowrotki’, ‘międlice’, ’cierlice’ - miejscowe oraz z Polski Centralnej i województw: tarnopolskiego, wileńskiego, bukowińskiego; ‘wrzeciona’ i ‘przęślice’ - lwowskie i pochodzenia miejscowego.

Specyfikę wynikającą z odmiennego pochodzenia rodzimego przedstawiają skrzynie wianowe
i kufry. Wśród nich są obiekty wielkopolskie, babimojskie, a także przywiezione przez repatriantów
z Tarnopolskiego, Lwowskiego, Bukowiny Rumuńskiej i Wileńszczyzny.

Dawne wyroby garncarskie reprezentują wytwórczość łużycką i dolnośląską, współczesne - wileńską, tarnopolską i bukowińską. Te ostatnie stanowią cenną kolekcję nieżyjących już garncarzy działających na terenie województwa lubuskiego w okresie powojennym. Jest to trwały ślad pracy tych rzemieślników, którzy oderwani od swoich warsztatów po przesiedleniu reaktywowali działalność zawodową wiernie kontynuując tradycyjną wytwórczość. Wśród zabytków plecionkarstwa oprócz wyrobów dawnych z korzenia i wyrobów powojennych wykonanych przez miejscowych koszykarzy, dział posiada plecionki z rogożyny i słomy wykonane przez repatriantów z Tarnopolskiego.

Kierownikiem Działu Kultury Technicznej jest St. Kustosz mgr Irena Soppa