Obok pisanek na uwagę zasługują palmy wielkanocne, a wśród nich wileńskie, królujące w zbiorach obok beskidzkich, tarnopolskich i bukowińskich. Pająki ze słomy, stroiki i wycinanki stanowią uzupełnienie kolekcji wielkanocnej plastyki obrzędowej.

Z okresem zimowym wiążą się eksponaty dotyczące akcesoriów kolędniczych, ozdób choinkowych,
a przede wszystkim szopki (architektoniczne, rzeźbiarskie, kukiełkowe) wykonane głównie przez przesiedleńców m.in. z krakowskiego, lwowskiego, czy Bukowiny Rumuńskiej.

Ze sztuką tradycyjną wiąże się również niewielki jeszcze, ale stopniowo powiększany zbiór zabawek wykonanych z drewna i ze słomy.

Zupełnie odrębny charakter mają eksponaty dotyczące plastyki nieprofesjonalnej. Trudno doszukiwać się tu kontynuacji tradycji regionalnych, niemniej jednak wypowiedź artystyczna nawiązuje do pamięci o " tamtym mieście, wsi, krajobrazie", o krainie pochodzenia.

Ludność o zróżnicowanym pochodzeniu tworzy również różnorodne, pośrednie formy artystyczne obok rzeźby, rysunku, malarstwa i grafiki. Twórcy uczęszczają na warsztaty do domów kultury, zdobywają wiedzę z zakresu historii sztuki, wzorują się na wielkich mistrzach i najczęściej są emerytami, rencistami lub bezrobotnymi. Mieszkają głównie w małych miasteczkach, rzadziej spotyka się ich na wsi.

W tematyce dzieł twórców nieprofesjonalnych można odnaleźć realia z życia dawnej wsi, motywy sakralne i wkraczające w świat fantazji, świadome nawiązywanie do dawnej stylistyki ludowej, obrzędowości lub całkiem współczesne rozwiązania artystyczne.

Dział Sztuki i Folkloru dokumentuje i gromadzi te prace dzieląc je na dziedziny, tematy, rodzaj pracy oraz zakładając kolekcje autorskie. Gromadzona jest unikalna kolekcja rzeźby i malarstwa amatorskiego, wyrobów snycerskich, zdobniczych i zabawkarskich. Etnografowie z uwagą
i zainteresowaniem rejestrują zmiany zachodzące w tych dziedzinach, tym bardziej, że jest to największy zbiór eksponatów w dziale.

Na uwagę zasługuje też niewielka kolekcja instrumentów ludowych pochodzących zarówno od ludności rodzimej jak i przesiedleńczej.

W granicach województwa lubuskiego znajdują się gminy zachodniej części dawnej Wielkopolski mieszczące się w obszarze "Regionu Kozła". Ich wyznacznikiem jest zasięg wpływów instrumentu ludowego, jakim od wieków na tym terenie był i nadal jest 'kozioł', zwany ‘kozłem polskim’. W czasie zawieruch i przemian historycznych m.in. właśnie folklor budowany na muzyce koźlarzy ochraniał wartości o wymiarze narodowym, pomagając w zachowaniu polskości tych ziem, a z pewnością zawsze pełnił funkcję kulturotwórczą.

Z czasem ubywało koźlarzy i - by szkolić następców - powołano w zbąszyńskiej szkole muzycznej (byłe woj. zielonogórskie) klasę instrumentów ludowych /jedyną w skali Polski/. Takie działania uchroniły region przed nieuniknionym losem zamierania tej unikalnej ludowej twórczości muzycznej.

W zbiorach Działu Sztuki i Folkloru znalazły się instrumenty - kozły i sierszeńki - wykonane przez Jana Hirta z Chrośnicy, Franciszka Muńko z Belęcina czy Floriana Modrzyka z Nądni.

Obok nich, w skład kolekcji muzealnej wchodzą także cymbały, wykonane przez osadnika
z rzeszowskiego oraz instrumenty o pochodzeniu miejscowym.

Dział Sztuki i Folkloru prezentuje i przybliża wszystkim zainteresowanym sztukę ludową
i nieprofesjonalną naszego regionu. Poprzez wystawiennictwo, jarmarki i kiermasze, spotkania
z twórcami jak i podczas plenerów rzeźbiarskich i malarskich ukazywane są przemiany zachodzące
w tej dziedzinie kultury.

Na ziemiach wchodzących w skład obecnego województwa lubuskiego, tak, jak w całej Polsce, nieprzerwanie tworzy się nowa jakość kulturowa nawiązująca do dziedzictwa obecnych jego mieszkańców.