Młyn z Sądowa jest współczesnym obiektem, którego konstrukcja inspirowana jest zabytkowym młynem wodnym zlokalizowanym w miejscowości Sądów (powiat słubicki). Budynek pochodził z II połowy XIX wieku, obecnie po oryginalnej konstrukcji w Sądowie pozostały jedynie niewielkie ślady. Obecnie budynek młyna pełni funkcję kasy i sklepiku muzealnego.

Budynek administracyjny (Leśniczówka). W budynku eksponowane są wystawy czasowe.

Chata z Kargowej (powiat zielonogórski), kulturowy obszar Wielkopolski Zachodniej. Obiekt pochodzi z pierwszej połowy XVIII wieku. Jest to niewielki budynek przykryty czterospadowym, słomianym dachem zbudowany w konstrukcji mieszanej. Bardzo niski strop, małe czterokwaterowe okna, wewnątrz gliniana podłoga zwana polepą, palenisko z otwartym ogniem w kominie. W kuchni przygotowana została wystawa zielarska. W drugiej izbie zwanej „białą” (ze względu na brak dymiącego pieca) przygotowano ekspozycję prezentującą izbę ubogiej rodziny.

Chata z Potrzebowa (powiat leszczyński), kulturowy obszar Wielkopolski Zachodniej. Chata wzniesiona została w 1675 roku. Jest to jeden z najstarszych spośród datowanych, drewnianych budynków mieszkalnych na terenie Polski. Konstrukcja typu mieszanego - część wzniesiona w konstrukcji zrębowej, obok drewniane przysłupy wzmacniające strukturę dwuspadowego dachu, w połowie dom zbudowany w konstrukcji szachulcowej. W głównej izbie widnieje belka stropowa z datą 1675 oraz znak ciesielski. Chata składa się z izby głównej, kuchni, sieni oraz małej izby, w której zaaranżowano warsztat szewski rodziny Śliwów z Ziemi Babimojskiej.

Zagroda z Krobielewa (powiat międzyrzecki), kulturowy obszar Wielkopolski Zachodniej. Zagroda została zbudowana na początku XIX wieku, w jej skład wchodzi chata, spichlerz, stajnia z wozownią, obora i stodoła. Najstarszy obiekt - chata - pochodzi z 1803 roku, najmłodszy był spichlerz wzniesiony w 1823 r. (na terenie Muzeum znajduje się rekonstrukcja spalonego obiektu). Budowa całej zagrody w Krobielewie zajęła 20 lat. Chałupa jest budynkiem wielopokoleniowym. Większość wyposażenia domu pochodzi sprzed wybuchu II wojny światowej, ze wsi Podmokle Małe, Podmokle Wielkie, Stare i Nowe Kramsko oraz Dąbrówka Wielkopolska. Na strychu obejrzymy wystawę „Skrzynie i kufry skąd i dokąd to” doskonale obrazującą specyfikę lubuskiej mozaiki kulturowej powstałą po powojennych przesiedleniach głównie z Kresów Wschodnich na tzw. Ziemie Odzyskane. W stodole z Krobielewa zaaranżowano ekspozycję „Maszyny rolnicze fabrycznej produkcji w zbiorach Muzeum Etnograficznego” są to sieczkarnie, młocarnie, wialnie oraz śrutowniki. Siłą napędową tych maszyn był kierat zwany również maneżem, wprawiany do pracy siłą zwierząt zaprzęgowych. Tego typu kierat widzimy w zagrodzie na wprost wrót do stodoły. W podcieniowym spichlerzu możemy obejrzeć skrzynie i beczki do przechowywania ziaren zbóż, wagę, wialnię czyli młynek do czyszczenia ziarna oraz żarna do ręcznego mielenia zboża. W budynku stajni, gdzie znajduje się pięć pomieszczeń wydzielono ekspozycję prezentującą izbę dla parobka stajennego. W innym pomieszczeniu zobaczymy wystawę „Waga dobra miara”, gdzie zapoznamy się z miarami gospodarczymi typu szyfel czy cetnar oraz różnymi typami wag-miar kilogramowych, od sprężynowych po odważnikowe.

Zagroda z Pszczewa. Chata z Pszczewa (powiat międzyrzecki) kulturowy obszar Wielkopolski Zachodniej, została wzniesiona w pierwszej połowie XIX wieku w konstrukcji zrębowej z dwuspadowym dachem krytym strzechą. Dom jest przykładem małomiasteczkowego budownictwa drewnianego. Z zewnątrz wygląda jak typowa wiejska chałupa, jednak jego wnętrze przedstawia miejski charakter, jaki dzięki bardzo charakterystycznym ścianom, które pokryte zostały czarnymi tapetami, odtworzonymi na podstawie zachowanych fragmentów, przeniesie nas w okres dwudziestolecia międzywojennego z modnym w tym czasie stylem secesyjnym opartym głównie na nieregularnych motywach roślinnych. Aranżację wnętrza przygotowano ze sprzętów, mebli oraz przedmiotów codziennego użytku pozyskanych wraz z domem, stanowiących integralną jego część. Spichlerz ze wsi Mierzynek (powiat międzychodzki) jest to niewielki, podcieniowy, podpiwniczony budynek, wzniesiony w konstrukcji zrębowej, kryty strzechą, budynek pochodzi z XIX wieku. Wewnątrz zaaranżowano wystawę prezentującą warsztat pracy wikliniarza, zobaczymy tu różnorodne wyroby m.in. koszyki, słomiane naczynia oraz wiklinową galanterię.

Zagroda z Dąbrówki Wielkopolskiej (powiat świebodziński), kulturowy obszar Wielkopolski Zachodniej. W skład zagrody wchodzi chata datowana na 1855 rok o konstrukcji zrębowej, z dwuspadowym dachem krytym dachówką tzw. karpiówką układaną w łuskę. Obok chaty znajduje się budynek inwentarski, zrekonstruowany na terenie muzeum, budynki przylegają do siebie ścianami szczytowymi. Obiekt o konstrukcji zrębowo-słupowej, dwuwnętrzny z wozownią i oborą. Prostopadle do nich ustawiona jest stodoła przejazdowa wzniesiona w 1847 r., stodoła konstrukcji zrębowej. Wewnątrz zagrody znajdziemy również piwnicę chłopską krytą dachem trzcinowym oraz drewniany wychodek. Obecnie pomieszczenia w chacie przeznaczone są na zajęcia edukacyjne i salki ekspozycyjne.

Zagroda olenderska. Obora i stajnia z Mariankowa (powiat wolsztyński). Stodoła ze wsi Sękowo (powiat nowotomyski), kulturowy obszar Wielkopolski Zachodniej. Budynki pochodzą z przełomu XVIII i XIX wieku. Najbardziej charakterystycznym elementem konstrukcji zabudowy olenderskiej jest tzw. trempel czyli poddasze wysunięte poza bryłę budynku, często wykorzystywane do bardziej efektywnego suszenia chmielu oraz pozostałych płodów rolnych. Konstrukcja ta najbardziej widoczna jest przy oborze i stajni z Mariankowa. Dach stodoły z Sękowa pokryty jest słomą. Dach stajni i obory z Mariankowa pokryte są dachówką karpiówką ułożoną w koronkę, budynki wzniesione są w konstrukcji mieszanej. Dla uzupełnienia zagrody, na jej terenie wzniesiono piec chlebowy, murowany z cegły, z dwuspadowym dachem oraz gołębnik osadzony na drewnianym słupie. Na tyłach budynku stajni można zobaczyć kierat, czyli urządzenie do napędzania różnego rodzaju maszyn rolniczych, wykorzystując do tego celu siłę pociągową zwierząt, najczęściej koni lub wołów. W budynku z Mariankowa, w trzech jego pomieszczeniach: stajni, paszarni i wozowni zaprezentowano wystawę „Od ziarna zboża, mąki do podpłomyka, chleba i piernika”, gdzie przedstawiono etapy przetwórstwa zboża. Temu służą wyeksponowane narzędzia, maszyny i zaaranżowana „letnia kuchnia”, miejsce, gdzie kobiety przygotowywały posiłki w sezonie prac gospodarczych. W stodole z Sękowa zaaranżowano wystawę pt. „Gręplowanie wełny - sukno z Zielonej Góry” prezentującą maszyny pochodzące z jednego z największych, najpopularniejszych i najstarszych, nieistniejących już zakładów przemysłowych w Zielonej Górze – Polskiej Wełny. W kolejnym pomieszczeniu do zwiedzania udostępniona jest wystawa pt. „Chłopskie pojazdy zaprzęgowe”. Zobaczymy warsztat kołodzieja – stelmacha, budowniczego powozów chłopskich kołowych i płozowych. Pomieszczenia z oborze z Mariankowa wyłączone są ze zwiedzania, pełnią funkcje magazynowe.

Kuźnia z Kosieczyna (powiat świebodziński) to XVIII-wieczny, podcieniowy budynek wzniesiony z kamienia polnego, z dwuspadowym dachem krytym gontem i szachulcowym szczytem. Podcień opiera się na trzech drewnianych słupach. Wnętrze zachowało oryginalne wyposażenie: ceglany komin, piec z pojemnikiem na wodę do hartowania metalu, dwa paleniska, dwa miechy oraz liczne narzędzia kowalskie pochodzące głównie z Kosieczyna i okolic, a także komplet przywieziony przez przesiedleńca z dawnego województwa stanisławowskiego. Na zewnątrz znajduje się ostrzałka i wiertarka ręczna. Kuźnia przypomina o kluczowej roli kowala na wsi, zajmującego się m.in. podkuwaniem koni, wyrobem podków, obręczy, okuć, części do wozów oraz narzędzi rolniczych.

Zagroda z Łomnicy (powiat nowotomyski) kulturowy obszar Wielkopolski Zachodniej. W skład zagrody wchodzi chata, rzeźnia, obora i stodoła. Zagroda pochodzi z połowy XIX wieku, budynek rzeźni wzniesiono na początku XX wieku. Wszystkie budynki wchodzące w skład zagrody (za wyjątkiem rzeźni) zostały wzniesione w konstrukcji zrębowej i sumikowo-łątkowej. Dachy pokryto dachówką i dachówką karpiówką. Rzeźnia posiada jedną ze ścian, na której znajduje się system kominowy, zbudowaną z cegły, reszta podobnie jak pozostałe budynki wykonana jest z drewna. Wewnątrz chaty wydzielono czternaście pomieszczeń, które zostały zagospodarowane na trzy zróżnicowane tematycznie ekspozycje. Zaraz przy wejściu po lewej stronie znajduje się sklep kolonialny. Jego nazwa pochodzi od asortymentu, który można było tu nabyć. Były to głównie artykuły spożywcze sprowadzane z odległych, pozaeuropejskich kolonii, jak przyprawy, kawy, herbaty, drobne łakocie, ale także artykuły niezbędne w każdym gospodarstwie jak sól, zapałki czy naftę. Również po lewej stronie, za sklepem zaaranżowano ekspozycję mieszkalną właścicieli sklepu. Po przeciwnej stronie przygotowano do zwiedzania ekspozycję prezentującą izbę mieszkalną z lat dwudziestych ubiegłego wieku. Najbliżej głównego wejścia, po prawej stronie, zwiedzić można wystawę poświęconą Powstaniu Wielkopolskiemu (grudzień 1918/luty 1919 r.), w którym czynny udział brali mieszkańcy wsi Łomnica. W najmniejszym budynku, znajdującym się w zagrodzie, zaprezentowano ekspozycję rzeźni i masarni. W oborze dostępna do zwiedzania jest wystawa pszczelarska.

Chata ze wsi Zajączek (powiat żarski) kulturowy obszar Dolnych Łużyc. Budynek pochodzi z XIX wieku, dach kryty jest trzciną, zachowano pierwotny układ wnętrz. Obiekt przeznaczony jest na działania muzealne oraz artystyczne. Obok chałupy możemy podziwiać współczesną, plenerową ekspozycję prac ludowych rzeźbiarzy „nieprofesjonalnych” z przełomu XX i XXI wieku. W jednym szeregu stoją tu słowiańskie bóstwa, kostuchy i betlejemska szopka.

Chata z Jędrzychowic (powiat żarski) kulturowy obszar Dolnych Łużyc. Budynek wzniesiony pod koniec XVIII wieku w konstrukcji zrębowej, dach kryty strzechą, budynek z wyodrębnioną częścią gospodarczą. Wewnątrz zaaranżowano ekspozycje typowej tradycyjnej chałupy łużyckiej. W sieni widoczne są wiklinowe kosze, narzędzia do obróbki lnu. Między wozownią a częścią mieszkalną znajdują się pomieszczenia inwentarskie.

Chata z Jędrzychowiczek (powiat żarski) kulturowy obszar Dolnych Łużyc. Budynek pochodzi z końca XVIII wieku, wzniesiony w konstrukcji zrębowej, dach kryty trzciną. Wewnątrz znajdują się dwie niewielkie izby mieszkalne oraz dwa pomieszczenia gospodarcze. W części mieszkalnej zaaranżowano wnętrze charakterystyczne dla osadników przesiedlonych z Bukowiny, świadczą o tym wyeksponowane barwne tkaniny, hafty oraz drewniana, ręcznie malowana skrzynia.

Chata z Jurzyna (powiat żarski) kulturowy obszar Dolnych Łużyc, pochodzi z przełomu XVIII i XIX wieku, gołębnik słupowy z połowy XIX wieku. Chata wzniesiona w konstrukcji zrębowej, ściana szczytowa o konstrukcji słupowej z podcieniem charakterystycznym dla architektury łużyckiej, chata połączona z oborą, w której obecnie zamieszkują owce, dach kryty gontem. We wnętrzu zaaranżowano wystawę prezentującą tradycyjne wyposażenie ludności przesiedlonej z obszaru dawnego województwa tarnopolskiego, dziś znajdującego się na terenie Ukrainy Na terenie zagrody znajduje się również murowany piec chlebowy, piec garncarski, studnia z kołowrotem oraz gołębnik z Drożkowa.

Zagroda z Królowa (powiat żarski) kulturowy obszar Dolnych Łużyc. Chata datowana na 1798 rok, stodoła to rekonstrukcja budynku z Królowa wykonana na terenie muzeum. Chata i obora zbudowane są w konstrukcji zrębowej, stodoła w konstrukcji mieszanej, dachy kryte strzechą. Na uwagę zasługuje szczytowe zwieńczenie dachu chałupy – deski ułożone są w ornament symbolizujący słońce oraz ozdobne, drewniane śparogi czyli ozdobne zwieńczenie szczytu dachu są w kształcie końskich głów. Wewnątrz chaty przygotowano stałą ekspozycję zabawek, natomiast w sieni zaaranżowano przestrzeń do zabawy dla najmłodszych. Obora przylegająca do ściany szczytowej chaty nie jest przeznaczona do zwiedzania, pełni funkcję magazynową. W zrekonstruowanej stodole zaaranżowano wystawę archaicznych narzędzi uprawy roli, gdzie zgromadzono eksponaty ukazujące zróżnicowanie konstrukcyjne i regionalnie najstarsze narzędzia.

Zagroda z Marcinowa (powiat żarski), kulturowy obszar Dolnych Łużyc. W skład zagrody wchodzi chata z Marcinowa, budynek inwentarski z Królowa, stodoła z Cisowa i kurnik z Drożkowa. Konstrukcja chaty i obory pochodzi z końca XVIII wieku, kurnik datowany jest na 1799 rok. Stodoła wzniesiona została w konstrukcji mieszanej, chata w konstrukcji zrębowej z charakterystycznymi dla architektury łużyckiej łukowatymi podcieniami. Kurnik podobnie jak chata wzniesiony został w konstrukcji zrębowej, dach kryty strzechą. We wnętrzu domu urządzono ekspozycję dawnej szkoły. W jednej z izb odtworzono klasę wiejską z drugiej połowy XX wieku. Pozostałe pomieszczenia zaaranżowano jako mieszkanie nauczyciela wiejskiego z lat pięćdziesiątych XX wieku. Naprzeciw chałupy znajduje się obora z Królowa z przełomu XVIII i XIX wieku. Obiekt składa się z dwóch pomieszczeń inwentarskich, wozowni i części gospodarczej, w której zorganizowano ekspozycję narzędzi ciesielskich, stolarskich oraz bednarskich. W głębi zagrody stoi drewniany kurnik z Drożkowa datowany na 1799 rok. Wewnątrz stodoły postawionej frontalnie zaaranżowano wystawę pt. „Formy transportu i komunikacji wiejskiej”, którą podzielono na transport codzienny, obrzędowy i okolicznościowy.

Zagroda z Cisowej (powiat żarski), kulturowy obszar Dolnych Łużyc. W skład zagrody wchodzi chata połączona z oborą i stodoła ze wsi Cisowa oraz budynek inwentarski ze wsi Królów, wszystkie budynki pochodzą z XVIII wieku. Chata z oborą, spichlerz, budynek inwentarski i stodoła wzniesione zostały w konstrukcji mieszanej. Dach spichlerza z Królowa pokryty gontem, reszta dachów w zagrodzie pokryta jest strzechą. Do zagrody wchodzi się przez piętrowy, przejazdowy spichlerz pochodzący ze wsi Królów. We wnętrzu spichlerza znajduje się wystawa niewielkiej pracowni rzeźbiarskiej Ludwika Oleksego, zmarłego w 2024 roku lokalnego artysty. W środku znajdują się barwne rzeźby wielu gatunków ptaków. Wewnątrz zagrody znajdziemy chałupę z nietypową ekspozycją prezentującą kulturę materialną mieszkańców Kresów Wschodnich.W tym samym budynku możemy zwiedzić wystawę mleczarską pt. „W koszuli się rodzi a nagi po świecie chodzi”. To właśnie wnętrze tej chaty stanowi najlepsze tło dla wystawy prezentującej tak zróżnicowane sprzęty do przetwarzania mleka oraz tak niejednorodne ich pochodzenie. Na końcu zagrody posadowiono stodołę z końca XVIII wieku. Zaprezentowano tu wystawę pt. „Rewolucja przemysłowa w rolnictwie”, gdzie znajdziemy zabytkowe, mechaniczne sprzęty rolnicze. Przed wejściem do stodoły znajduje się kierat (podobny napęd znajdziemy w zagrodzie z Krobielewa oraz na tyłach stajni z Mariankowa).

Chata z Jasionowa (powiat żarski), kulturowy obszar Dolnych Łużyc. Chata pochodzi z drugiej połowy XIX wieku, wzniesiona w konstrukcji zrębowej, dach kryty dachówką karpiówką. Budynek wykorzystany jest na cele mieszkaniowe z zachowaniem dawnego układu wnętrz.

Wieża winiarska z Budachowa (powiat krośnieński). Budynek pochodzi z XVIII wieku. Pierwotnie stał w zespole budynków dworskich, gdzie pełnił funkcję gospodarczą. Konstrukcja szkieletowa, wypełniona cegłą tzw. murem pruskim, dach czterospadowy, mansardowy, kryty dachówką – karpiówką, na szczycie charakterystyczna wieżyczka, budynek okala drewniana galeria. Parter budynku składa się z jednego pomieszczenia. Eksponowane są tu urządzenia do pozyskiwania soku z winogron i jego przetwórstwa, w większości są to prasy do winogron. Uwagę zwraca wielka, śrubowa prasa datowana na 1830 rok. Obok budynku znajduje się rekonstrukcja piwniczki winiarskiej. Nieopodal piwniczki i wieży założono dwa poletka z winoroślą: jedno z nich uprawia się w archaicznej technice palikowej, drugie to uprawa szpalerowa.

Chata z Lisowa (powiat słubicki). Obiekt pochodzi z połowy XVIII wieku. Prawie 80 procent szkieletu konstrukcji chaty zawiera oryginalne belki translokowane z Lisowa. Budynek wzniesiono w konstrukcji szachulcowej, wypełnionej drewnianymi kołkami, owiniętymi słomą i pokryty mi gliną z sieczką. Dokładną konstrukcję można podejrzeć za zaszklonymi fragmentami umieszczonymi na narożach chaty. Pierwotnie budynek był podpiwniczony, a strych pełnił funkcje gospodarcze. Obecnie budynek przeznaczony jest na działalność edukacyjną.

Chata ze wsi Kosobudz (powiat świebodziński). Chata datowana na koniec XVIII wieku, budynek wzniesiony w konstrukcji zrębowej, dwuspadowy dach pokryty jest strzechą. Wewnątrz zachowano pierwotny układ, obecnie budynek przeznaczony jest na działania edukacyjno-komercyjne.

Wiatrak ze wsi Kiełcz (powiat nowosolski). Budynek wzniesiony w XIX wieku, wiatrak tzw. koźlak to najstarsze i najpopularniejsze typy wiatraków występujących w Europie. Do środka prowadzą umocowane na zewnątrz schody.

Spichlerz ze Studzieńca (powiat nowosolski). Budynek pochodzi z pierwszej połowy XIX wieku, wzniesiony w konstrukcji mieszanej z przejazdową bramą o interesującym, łukowatym sklepieniu wrót i drzwi. Osobne, również łukowato sklepione drzwi prowadzą do dwukondygnacyjnego pomieszczenia spichrzowego. Na piętro możemy wejść drewnianymi, stromymi schodami.

Stodoła z Chynowa (obecnie dzielnica miasta Zielona Góra). Budynek datowany na 1821 rok. Jest to podpiwniczony budynek przejazdowy, którego ściany zostały wzniesione w konstrukcji szachulcowej i sumikowo-łątkowej, wewnątrz wyodrębniono dwa sąsieki. Obok stodoły postawiono studnię z żurawiem. Wewnątrz znajduje się wystawa pt. „Kaczałka z wałkiem to...”, gdzie za prezentowano kolekcję magli ręcznych i mechanicznych.

Dzwonnica z Węgrzynic (powiat świebodziński). Szkielet i wewnętrzne schody dzwonnicy można datować na 1510 rok! Świadczy o tym umocowana na szczycie dachu iglica z kulą i kogutem z datą. Widoczny jest dach czterospadowy kryty łupkiem, wewnątrz zabytkowa drewniana konstrukcja szkieletu dzwonnicy, zewnętrzne deski zwane szalunkiem pochodzą z początku obecnego wieku. Niegdyś usadowiona na przykościelnym cmentarzu z Węgrzynic.

Chata z Boryszyna (powiat świebodziński). Budynek pochodzi z XVIII wieku, postawiony w konstrukcji ryglowej, dach kryty gontem. Budynek przeznaczony na działalność cateringową.

Zagroda Kamienna (powiat żagański). W skład zagrody wchodzi dom i obora ze wsi Długie, stodoła z Siecieborzyc i obora z Chotkowa. Zrekonstruowane budynki pochodzą z XIX wieku. Głównym budulcem wszystkich obiektów jest kamień, w muzeum zostały zrekonstruowanea na podstawie istniejących obiektów z południowej części województwa lubuskiego – historycznego obszaru Dolnego Śląska. Architektura obiektów oddaje charakter XIX wiecznych budynków kamiennych. Na parterze domu ze wsi Długie zlokalizowane są biura muzeum. W piwnicach kamiennego domu obejrzeć możemy wystawę pod tytułem „Staropolska piwniczka”. W oborze ze wsi Długie zobaczymy dwie wystawy. Pierwsza, na piętrze, prezentuje ręcznie wykonane tkaniny użytkowe. W tej samej przestrzeni przedstawiono kolejne etapy obróbki lnu oraz niezbędne do tego narzędzia. Druga wystawa, na parterze prezentuje krótką historię drukarstwa i kolekcję maszyn drukarskich. W oborze ze wsi Chotków urządzono wystawę stałą pt. „Niezależny świat kolorami opisany – ludowe klimaty ziemi lubuskiej”. Możemy na niej zobaczyć sztukę artystów z regionu lubuskiego oraz plastykę obrzędową. Zobaczymy tutaj dwa podstawowe cykle kalendarzowe: zimowy, związany z Bożym Narodzeniem i Nowym Rokiem oraz wiosenny, odnoszący się do Wielkanocy. Pomieszczenia na parterze przeznaczone są na działania edukacyjno-komercyjne. Na wprost domu z Długiego wznosi się stodoła z Siecieborzyc, gdzie wystawione są płaskorzeźby lokalnego artysty Jana Papiny. Obiekt przeznaczony jest na działania komercyjne.

Zagroda bukowińska (teren Bukowiny, historycznej krainy położonej między środkowym Dniestrem a Karpatami Wschodnimi). Budynek zbudowano w 2002 roku na wzór typowej architektury z terenów północnej Rumunii. Jest to jedyna w Polsce zagroda wzorowana na obiektach z północnej Rumunii, skąd po II wojnie światowej przyjechało do Polski wielu osadników w ramach repatriacji. Bukowińczycy zachowali odrębność wyrażającą się w postaci gwary, strojów i bogatego folkloru. Przed domem stoi studnia z dekoracyjną obudową, podobnie jak brama i chata zwieńczona ozdobną blachą. Obok zobaczymy suszarnię kukurydzy. To właśnie kukurydza jest na Bukowinie podstawą wyżywienia, przyrządza się z niej mamałygę w przeróżnej postaci zarówno na słodko i na słono. W chacie z szerokim podcieniem można zwiedzić wystawę prezentującą historię Bukowiny i jej mieszkańców. Zgromadzono na niej wiele dokumentów, fotografii i pamiątek pokazujących życie codzienne. A także stroje ludowe, kilimy, chodniki oraz barwnie wyszywane poduchy.

Stodoła z Łężycy (obecnie dzielnica miasta Zielona Góra). Budynek pochodzi z początku XIX wieku, wzniesiony w konstrukcji szkieletowej, ściany wypełnione szachulcem, podwyższoną część ściany oszalowano, dach krokwiowy kryty gontem. Budynek spełnia funkcje magazynowe.

Obora kamienna z Brzeźnicy (powiat żagański). Kamienna, murowana obora to rekonstrukcja obiektu z Brzeźnicy. Wewnątrz zachowano pierwotny układ pomieszczeń, obiekt przeznaczony na działalność cateringową.